Gastblog door Helma
Wanneer je lach een masker wordt
Als je mij vroeger had gevraagd hoe het met me ging, had ik waarschijnlijk gewoon gelachen en gezegd: “Goed hoor.”
En ergens was dat ook makkelijker.
Lachen. Doorgaan. Sterk zijn.
Ik denk dat veel vrouwen dat herkennen. Je draagt wat er gedragen moet worden en ondertussen raak je jezelf steeds een beetje meer kwijt.
Bij mij zat er achter die glimlach eigenlijk al jaren veel meer. Altijd maar op mijn tenen lopend. Onzekerheid. Pijn. Maar ook het gevoel dat ik mezelf onderweg was kwijtgeraakt.
Met een flinke rugzak en een lach die veel verbloemde, begon er steeds vaker een vraag door mijn hoofd te spoken:
Wie zit er eigenlijk werkelijk achter dit masker?
Misschien was het daarom dat de woorden Me-Time beleving me meteen raakten toen ik Maik Jansen Fotografie tegenkwam op Facebook.
Natuurlijk zag ik de prachtige beelden voorbij komen. Maar het was meer dan dat. Er sprak iets uit die vrouwen.
Iets echts. Iets puurs.
En ergens voelde ik: misschien gaat dit niet alleen over mooie beelden. Misschien gaat dit over jezelf terugvinden als vrouw.
“Ik wil er niet lachend op”
Tijdens het eerste telefoongesprek kwam er al veel los.
Wat me vooral raakte, was dat ik me direct begrepen voelde. Niet beoordeeld. Niet oppervlakkig benaderd. Gewoon gezien.
Dat klinkt misschien klein, maar voor mij was dat groot.
Ik voelde dat ik iemand aan de lijn had die niet alleen luisterde, maar ook echt begreep wat iemand met zich mee kan dragen in het leven.
Daardoor voelde het veilig genoeg om eerlijk te zijn.
En één ding wist ik meteen zeker:
“Ik wil er niet lachend op.”
Ik had mijn hele leven al gelachen terwijl het eigenlijk niet goed ging.
Ik wilde niet nóg een beeld van die versie van mezelf. Ik wilde mezelf niet langer verstoppen achter iets wat veilig voelde voor anderen.
Ik wilde zien wie ik werkelijk ben.
Niet perfect. Niet aangepast. Gewoon echt.
Spannend, maar ook bevrijdend
Natuurlijk vond ik het spannend toen de dag dichterbij kwam.
Maar tegelijk voelde ik ook vertrouwen. Er was aandacht, rust en contact in de voorbereiding. Ik voelde dat ik niets hoefde te bewijzen.
Toen ik binnenkwam in de studio voelde het warm. Persoonlijk. Alsof er echt tijd voor mij was gemaakt.
Dat alleen al deed iets met me.
En tijdens de beleving zelf gebeurde er langzaam iets wat ik moeilijk kan uitleggen.
Wat begon met onzekerheid en onwennigheid veranderde stap voor stap in ruimte.
Alsof ik mezelf steeds iets meer mocht laten zien. Niet alleen aan de buitenkant, maar ook vanbinnen.
Er werd steeds gezegd:
“Laat zien wie je bent en wilt zijn.”
En ergens kwam dat echt binnen.
Want ik denk dat ik mezelf jarenlang kleiner heb gemaakt dan nodig was.
Misschien uit gewoonte. Misschien omdat ik dacht dat het veiliger was. Misschien omdat vrouwen dat vaak doen zonder dat ze het doorhebben.
Maar daar voelde ik voor het eerst weer iets van kracht terugkomen.
Geen harde kracht.
Maar rustige kracht.
Voor het eerst keek ik met trots naar mezelf
De designsessie raakte me misschien nog wel het meest.
Ik werd er emotioneel van omdat ik mezelf ineens anders zag.
Niet door de ogen van anderen. Niet door alles wat ik altijd van mezelf moest zijn.
Maar gewoon als vrouw.
Een vrouw die veel heeft gedragen. Veel heeft meegemaakt. Maar die er óók mag zijn.
De kunstwerken hangen nu zichtbaar in mijn woonkamer.
En iedere keer als ik erlangs loop, voel ik weer dezelfde boodschap:
“Ik hoef niet meer klein te zijn. Ik mag trots zijn op alles wat ik ben.”
Dat had ik misschien nog wel het hardst nodig om te voelen.
Niet dat ik moet veranderen in iemand anders.
Maar juist dat ik weer mag terugkeren naar mezelf.
Ik zeg: dit is kunst met een grote K!
Wat deze ervaring mij echt heeft gegeven
Mensen denken soms dat zo’n ervaring draait om hoe je eruitziet.
Maar voor mij ging het daar uiteindelijk helemaal niet om.
Het ging over zichtbaar mogen zijn. Ruimte innemen. Mezelf niet langer wegstoppen.
Deze ervaring heeft me geholpen om met meer zachtheid naar mezelf te kijken.
Om mezelf serieuzer te nemen. Om te voelen dat ik er óók toe doe.
En misschien is dat wel wat ik iedere vrouw zou gunnen.
Niet die perfecte beelden.
Maar een moment waarop je jezelf weer echt ziet.
Zonder masker. Zonder uitleg. Zonder je nog langer achter een glimlach te hoeven verstoppen.
Misschien herken jij jezelf hier ook ergens in
Niet in alle details.
Maar misschien wel in het gevoel dat je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.
Dat je al heel lang sterk bent.
Dat je jezelf kleiner maakt dan nodig is.
Of dat je glimlacht terwijl er eigenlijk veel meer onder zit.
Misschien is het tijd om jezelf weer terug te zien.
Niet perfect.
Wel echt.



Soms fotograferen we “open” waardoor een frisse uitstraling ontstaat. Soms is juist donker met veel contrast veelzeggender en intiemer, zoals je veel ziet bij Rembrandt.
Waarom herken ik mezelf zo in Helma’s verhaal?
Veel vrouwen zijn gewend geraakt aan sterk zijn, doorgaan en glimlachen terwijl er vanbinnen veel speelt. Daarom raakt dit verhaal zoveel vrouwen op een diep niveau.
Hoe weet ik of ik mezelf onderweg ben kwijtgeraakt?
Vaak voel je het eerder dan dat je het kunt uitleggen. Je functioneert wel, maar ergens voel je afstand tot jezelf, je zachtheid of wie je werkelijk bent.
Waarom voelt zichtbaar zijn als vrouw soms zo spannend?
Veel vrouwen hebben geleerd om zich aan te passen of zichzelf kleiner te maken. Echt zichtbaar zijn vraagt daarom niet alleen moed aan de buitenkant, maar ook veiligheid vanbinnen.
Moet ik altijd lachen op beelden?
Nee. Het belangrijkste is niet hoe je kijkt, maar dat het beeld eerlijk voelt. Zachtheid, rust of kwetsbaarheid kunnen soms veel krachtiger zijn dan een glimlach.
Wat als ik mezelf niet mooi genoeg vind?
Veel vrouwen voelen dat in het begin. Maar vaak gaat het niet over mooi genoeg zijn, maar over hoe streng je gewend bent naar jezelf te kijken.
Kan zo’n ervaring echt helpen bij jezelf terugvinden als vrouw?
Voor veel vrouwen wel. Niet omdat beelden alles oplossen, maar omdat je jezelf ineens op een andere manier ziet. Zachter. Eerlijker. Meer zoals je werkelijk bent.
Wat maakt deze ervaring anders dan gewone fotografie?
Het gaat niet alleen om hoe je eruitziet. Het gaat om ruimte innemen, jezelf serieus nemen en zichtbaar mogen zijn zonder masker.
Wat als ik het spannend vind om mezelf echt te laten zien?
Dat is heel normaal. Juist daarom zijn rust, begeleiding en veiligheid zo belangrijk. Je hoeft niets te presteren. Je mag gewoon jezelf zijn.
Waarom raken persoonlijke kunstwerken zoveel vrouwen emotioneel?
Omdat het vaak de eerste keer is dat ze zichzelf zien zonder oordeel. Niet als rol, moeder of verzorger, maar gewoon als vrouw.
Wat als ik voel dat ik mezelf ook niet langer wil wegstoppen?
Misschien begint verandering niet met harder worden, maar juist met eerlijk durven kijken naar jezelf. Soms is dat de eerste stap in jezelf terugvinden als vrouw.
Wat als ik voel dat dit verhaal iets in mij raakt?
Soms herken je jezelf ineens in een verhaal van iemand anders. Misschien voel je dat er bij jou ook iets verschuift. Een discovery call is dan geen verplichting, maar gewoon een rustig eerste gesprek om te voelen wat jij nodig hebt.

0 Reacties