Waarom voelt ruimte innemen zo ongemakkelijk?
Veel vrouwen verlangen naar ruimte innemen zonder schuldgevoel, maar weten niet hoe ze dat mogen doen.
Er is een moment waarop je merkt dat je iets wilt zeggen, maar het niet doet.
Dat je een wens voelt opkomen, maar hem inslikt.
Dat je ruimte nodig hebt, maar hem niet claimt.
Niet omdat je het niet waard bent.
Maar omdat je het niet gewend bent.
Veel vrouwen hebben geleerd om eerst te kijken naar wat anderen nodig hebben.
Om zich aan te passen.
Om rekening te houden.
Dat zijn mooie kwaliteiten.
Maar wanneer je jezelf daarin steeds overslaat, ontstaat er iets anders.
Terughoudendheid.
En vaak ook schuldgevoel zodra je wél ruimte inneemt.
Schuldgevoel is vaak een oud patroon
Schuldgevoel betekent niet dat je iets verkeerd doet.
Het betekent vaak dat je iets nieuws doet.
Wanneer je gewend bent om beschikbaar te zijn, voelt grenzen stellen onnatuurlijk.
Wanneer je altijd sterk bent geweest, voelt kwetsbaarheid ongemakkelijk.
Wanneer je jezelf op de laatste plaats hebt gezet, voelt zichtbaarheid bijna ongepast.
Maar ongemak is geen bewijs dat het fout is.
Het is vaak een teken dat je groeit.
Ruimte innemen is geen egoïsme
Ruimte innemen betekent niet dat je anderen minder geeft.
Het betekent dat je jezelf meeneemt in het geheel.
Dat je niet alleen reageert, maar ook kiest.
Dat je niet alleen draagt, maar ook ontvangt.
Dat je niet alleen aanwezig bent voor anderen, maar ook voor jezelf.
Veel vrouwen ervaren dat wanneer ze zichzelf serieus nemen, hun energie verandert. Zeker wanneer ze merken hoe streng ze soms naar zichzelf kijken.
Ze worden niet harder.
Ze worden helderder.
En helderheid is geen aanval.
Het is eerlijkheid.
Zichtbaar zijn begint van binnen
Zichtbaar worden zonder schuldgevoel begint niet met een grote stap.
Het begint met toestemming.
Toestemming om te voelen wat je nodig hebt.
Toestemming om dat uit te spreken.
Toestemming om niet altijd degene te zijn die het oplost.
Zichtbaarheid is niet luid.
Het is aanwezig.
Het is een vorm van thuiskomen bij jezelf.
En wanneer je jezelf toestaat om aanwezig te zijn, zonder jezelf kleiner te maken, verschuift er iets.
Je hoeft niets te bewijzen.
Je hoeft alleen niet meer te verdwijnen.
Een nieuwe manier van staan
In mijn studio zie ik vaak dat vrouwen denken dat ze nog niet klaar zijn om zichtbaar te worden.
Dat ze eerst zekerder moeten zijn.
Of duidelijker.
Of minder gevoelig.
Maar zichtbaar worden is geen eindpunt.
Het is een beweging.
Wanneer je jezelf terugziet op een manier die klopt, zonder oordeel, ontstaat er iets rustigs.
Geen groot moment.
Wel een stille erkenning.
Dit ben ik.
En ik mag ruimte innemen.
Misschien begint het hier
Misschien voelt het nog spannend.
Misschien weet je niet precies hoe.
Maar zichtbaar worden zonder schuldgevoel begint niet met een perfecte versie van jezelf.
Het begint met eerlijkheid.
Wat heb jij nodig?
En wat gebeurt er als je dat niet langer wegdrukt?
Je bent welkom om dat te onderzoeken.
Op jouw tempo.
Zonder haast.

0 Reacties