Veel vrouwen zeggen dat ze zich niet fotogeniek voelen, zonder precies te weten waar dat gevoel vandaan komt. Ze zeggen het bijna automatisch. Alsof het een vaststaand feit is.
Maar wat als het geen waarheid is, maar een gewoonte?
Wat als je niet niet fotogeniek bent, maar gewend bent om streng naar jezelf te kijken?
Wanneer zelfkritiek normaal voelt
Misschien herken je dit. Je ziet een foto van jezelf en je oog gaat direct naar wat beter had gekund. Je glimlach. Je houding. Je huid. Je blik.
Je ziet niet wat zacht is. Niet wat krachtig is. Niet wat echt is.
Je ziet wat afwijkt van hoe jij denkt dat het zou moeten zijn.
Zelfkritiek voelt vaak als eerlijkheid. Maar meest zijn het vooral een oude stemmetjes die je al zo lang met je meedraagt, dat je niet meer merkt hoe streng ze zijn.
Je kijkt niet objectief naar jezelf
We denken vaak dat we realistisch zijn over ons uiterlijk. Maar de waarheid is dat niemand objectief naar zichzelf kijkt.
Je kijkt door lagen van verwachtingen. Door beelden uit tijdschriften. Door opmerkingen van vroeger. Door vergelijkingen met anderen.
En langzaam wordt die blik strenger dan nodig.
Wat jij ziet als niet goed genoeg, ziet een ander vaak als warm. Of krachtig. Of gewoon jezelf.
Zichtbaar zijn vraagt zachtheid
Zichtbaar zijn voelt spannend. Niet omdat je er niet mag zijn, maar omdat het betekent dat je jezelf niet langer verstopt achter rollen.
Wanneer je altijd sterk bent geweest, is controle vertrouwd. Maar jezelf echt zien, zonder filter, zonder masker, zonder oordeel, vraagt iets anders.
Het vraagt mildheid en met zachte ogen naar jezelf durven kijken, in plaats van altijd sterk zijn.
Niet fotogeniek of niet gewend aan mildheid
Veel vrouwen die zeggen dat ze niet fotogeniek zijn, ontspannen pas wanneer ze merken dat ze niets hoeven te bewijzen.
Wanneer ze niet hoeven te lachen zoals het hoort. Niet hoeven te voldoen. Niet hoeven te presteren.
Dan gebeurt er iets. De schouders zakken. De ademhaling wordt rustiger. De blik wordt helderder.
En ineens zien ze iets wat ze zelf nooit zagen. Aanwezigheid. Vertraging. Van denken naar voelen: ik mag mezelf zijn.
Je bent niet het beeld in je hoofd
Het beeld dat jij van jezelf hebt, is opgebouwd uit jaren van aanpassen. Sterk zijn. Doorgaan. Jezelf kleiner maken wanneer dat makkelijker was.
Maar dat is niet wie je bent. Dat is hoe je hebt geleerd om staande te blijven.
Thuiskomen bij jezelf betekent ook dat je durft te onderzoeken of je blik nog klopt. Lees daar meer over in dit blog: Thuiskomen bij jezelf.
Wanneer je jezelf opnieuw leert zien
Er verschuift iets wanneer je jezelf terugziet zonder kritisch oordeel.
Niet als een perfecte versie. Niet als een jongere versie. Maar als een eerlijke JIJ versie.
Een vrouw die heeft gedragen. Die heeft liefgehad. Die heeft volgehouden.
En die met een verleden en een toekomst ook nog steeds in het hier en nu aanwezig is.
En dan zie je het: je bent wel fotogeniek. Je voelt dat je jezelf met meer zachtheid mag bekijken.
Een kleine uitnodiging
Als jij merkt dat je jezelf vooral ziet door een kritische lens, dan is dat geen tekort. Het is een patroon.
En patronen mogen veranderen.
Niet door jezelf te forceren. Maar door jezelf toestemming te geven om opnieuw te kijken.
Zonder haast. Zonder vergelijking. Zonder moeten.
Misschien begint het daar.
Je bent welkom bij Maik Jansen Fotografie.

0 Reacties