“Waarom voel ik me leeg, terwijl ik eigenlijk dankbaar zou moeten zijn?”
Februari is begonnen.
Valentijn komt eraan.
Overal zie je hartjes, liefde, aandacht voor de ander.
En misschien voel jij iets heel anders.
Niet dat er iets mis is.
Je leven klopt op papier.
Je draagt verantwoordelijkheid. Je bent er voor anderen. Je functioneert.
En toch…
is er die stille gedachte die soms opkomt wanneer het even stil is:
“Ik mis mezelf.”
Niet luid.
Niet dramatisch.
Maar helder genoeg om je niet meer los te laten.
Als alles goed lijkt, maar jij jezelf niet meer voelt
Veel vrouwen die ik ontmoet, zeggen hetzelfde:
“Ik mag eigenlijk niet klagen.”
En precies dát is het probleem.
Je hebt geleerd sterk te zijn.
Door te gaan.
Je aan te passen aan wat nodig was, als moeder, partner, professional, dochter.
Langzaam zijn die rollen gewoonten geworden.
Veilig misschien.
Maar ook… beperkend.
Niet omdat je iets verkeerd doet,
maar omdat je te weinig ruimte inneemt voor wie jij óók bent.
Los van verwachtingen.
Los van ‘zo hoort het’.
Los van wie je altijd was voor anderen.
Je bent jezelf niet kwijt, je bent jezelf gaan uitstellen
Dit gevoel betekent niet dat je jezelf verloren bent.
Het betekent dat je jezelf lang hebt geparkeerd.
Omdat het nu even niet uitkwam.
Omdat anderen voor gingen.
Omdat sterk zijn eenvoudiger leek dan voelen.
Maar ergens onderweg ben je gaan leven op automatische piloot.
En juist daarom voelt deze fase zo verwarrend.
Niet als crisis.
Maar als een kruispunt.
Waarop je nu zelf richting mag bepalen….
Valentijn: liefde voor de ander… of eindelijk ook voor jezelf?
Valentijn draait vaak om romantische liefde.
Maar wat als deze maand iets anders van je vraagt?
Wat als liefde dit jaar begint met één eerlijke vraag:
“Wanneer heb ik mezelf voor het laatst écht gezien?”
Zelfliefde is geen groot gebaar.
Het is niet egoïstisch.
Het is geen project.
Het begint hier:
+ met erkennen dat je moe bent van dragen
+ met toegeven dat je verlangt naar zachtheid
+ met voelen dat je jezelf opnieuw wilt ontmoeten
Niet om iemand anders te worden.
Maar om thuiskomen bij wie je altijd al was, vóór alles wat ‘moest’.
Thuiskomen bij jezelf is geen eindpunt, maar een begin
Wanneer een vrouw zichzelf weer durft te zien,
zonder oordeel,
zonder haast,
zonder zichzelf kleiner te maken,
ontstaat er iets bijzonders.
Rust.
Waardigheid.
Trots.
Niet omdat haar leven verandert,
maar omdat haar relatie met zichzelf verandert.
En dat werkt door in alles:
hoe ze staat,
hoe ze kijkt,
hoe ze keuzes maakt,
hoe ze ruimte inneemt.
Sta eens stil bij jezelf 💛
Misschien is deze februari niet het moment om nóg meer te geven.
Maar om even stil te staan.
Om te voelen:
“Ik mag er ook zijn.”
En als dat resoneert,
dan begint jouw nieuwe fase niet later.
Maar hier en nu.
Voel je dat dit iets in je raakt?
Dat er ergens vanbinnen een verlangen zit om jezelf opnieuw te ontmoeten, los van verwachtingen?
Laten we daar samen rustig naar kijken.
Je hoeft niets te bewijzen. Alleen aanwezig zijn is genoeg.
→ Laten we kennismaken
Over Maik: klik hier
Meer blogs: klik hier

0 Reacties